ما هيچ نگفتيم که بدنام نگويند
حرفي نزده خلق که دشنام نگويند
عيب است به عيب گويي و عيب دادن نيکان
جهل است سخن گفتن و چون خام بگويند

***

دو کـَس را طالع خوش آمد و نحسي نيازرد
يکي آنکه هزاران گشت و اميدش بر اين بود
که دارا گشته و آهي ندارد
کـَس ديگر همان کـَس بود و بي کـَس
که آه داراييش بود و همين بس