امروز صبح زود دوباره بي خواب شده بودم. طبق معمول اخبار بهترين سرگرمي صبحگاهي است. تيتر خبر بي بي سي اين بود: صدام صبح امروز به وقت محلي اعدام شد.
کمي دلم گرفت. مرگ هيچکس دلچسب نيست. در طول روز تا کنون نظرات دوستان ايراني ديگر نيز مرا متحير کرده است. اکثر غريب به اتفاق از سرانجام وي دلگير بودند و صحنه اعدام صدام حسين برايشان ترحم بر انگيز بود.
اما کمي که از رقت احساسات دور مي شوم، اعدام را جوابي نا چيز به آن همه بي عدالتي که وي مرتکب شد، مي بينم. هنوز رزمندگان شيميايي ما حضور دارند. هنوز خرابه هاي خرمشهر و آبادان که محصول بلند پروازي جنگ قادسيه وي بود نيز قابل رويتند. او نه تنها به ما ايرانيان که به اعراب نيز رحم نکرد. او در حاليکه اکثر ايرانيان از اعدامش خشنود نبودند آنان را دشمن سرسخت خود خواند و آنان را هم رديف متجاوزين ذکر کرد.(نمي دانم اين کينه شتري وي از کجا نشئت گرفته بود که هيچگاه از ابرازش دريغ نکرد). صدام حسين حاصل يک حماقت محض بود.
بيست و سه سال بر عراقي حکومت کرد که گورستان زندگان بود. با حکومتي که بر اساس تفرقه بنا نهاده بود مرگ را در رگ و ريشهء اين مردم پروراند و هيچ جاي تعجب نيست که هر روز اين همه انسان بي گناه جان مي سپارند و کسي بر سرنوشت اين نگون بختان دم نمي زند .
به هر روي صدام حسين رفت اما مشکل اينجاست که صدام حسين ها هنوز حضور دارند.

***

اين بازي شب يلدا شکل بي مزه اي به خود گرفت. در ابتدا قرار بود که به پنج ويژگي فردي اعتراف شود، اما کم کم تبديل شد به پنج عمل انجام شدهء پنهاني اعتراف نشده. شاهکار آنها شاهنامهء حسين درخشان دوست جهانگردمان است. حسين جان گفتيم: رُب داريم، اما نه به آن غليظي که تو گفتي!

***

در آخر اينکه سال نو مسيحي پیشاپيش مبارک.