امروز تلفني با يکي همکاران مقيم ايران در گفتگو بودم که در ميان حرفهاي خودماني، يک جمله بسيار شُک آور بود:"رسول ملاقلي پور سکته کرد".

واقعيت اينکه مرگ شفا ندارد، بدا به حال ما زندگان.

"آقا رسول" شخصيت قابل تحسيني داشت. بارزترين خصلتش رُک گويي بود. با کسي تعارف نداشت. اهل دل بود. اگر ناراحت مي شد، مي گفت! زجرت نمي داد، اگر هم خوشحال بود، مي گفت! منتظرت نمي گذاشت. رابطهء خوبي هم با جوانترها داشت.

آنروزها وقتي متن گفتگويي را که با هم داشتيم و قرار بود که در يکي از مجلات سينمايي روز بچاپ برسد براي ويرايش مي خواندم و بازنويسي مي کردم، هر از چند گاهي اشک از چشمانم سرازير مي شد.
واقعيت اينکه متن هيچ نبود جز خود او: رسول ملاقلي پور

روحش شاد.